تبلیغات
بانک جامع احادیث و روایات - احادیث اخلاق
 بانک جامع احادیث و روایات
محرم آمد ... محرم آمد ... محرم آمد ... محرم آمد ... محرم آمد ...
آخرین مطالب
لینک دوستان
+ نویسنده امیر حسین منتظرالمهدی در 07:42 ق.ظ | نظرات()

احادیث اخلاق

امام صادق علیه‏السلام :
طَلَبتُ فَراغَ القلبِ فوَجَدتُهُ فی قِلَّةِ المالِ ؛
آسایش دل را جستجو کردم و آن را در کمى مال و ثروت یافتم .
مستدرک الوسائل : ۱۲ / ۱۷۴ / ۱۳۸۱۰

امام على علیه‏السلام :
مَن یَکسِبْ مالاً مِن غَیرِ حَقِّهِ یَصرِفْهُ فی غَیرِ أجرِهِ؛
هر کس مالى را به ناحقّ کسب کند، آن را در راهى خرج کند که اجرى نداشته باشد .
تحف العقول : ۹۴

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
مَن لَم یُبالِ مِن أینَ اکتَسَبَ المالَ لَم یُبالِ اللّه‏ُ مِن أینَ أدخَلَهُ النّارَ؛
هرکس باکى نداشته باشد که از کجا کسب مال کند، خداوند باکى نداشته باشد که از کجا به دوزخش بَرَد .
بحار الأنوار : ۱۰۳ / ۱۳ / ۶۳

امام على علیه‏السلام :
المالُ ما أفادَ الرِّجالَ؛
دارایى آن است که به مردمان سود رساند .
غرر الحکم : ۵۰۸

امام على علیه‏السلام :
المالُ یُکرِمُ صاحِبَهُ ما بَذَلَهُ ، ویُهینُهُ ما بَخِلَ بهِ ؛
مال و ثروت ، صاحب خود را تا زمانى که آن را بذل و بخشش کند، گرامى مى‏گرداند و هرگاه بخل ورزد خوارش مى‏سازد .
غرر الحکم : ۱۸۳۸


امام صادق علیه‏السلام :
إنّما أعطاکُمُ اللّه‏ُ هذهِ الفُضولَ مِن الأموالِ لتُوَجِّهوها حیثُ وَجَّهَها اللّه‏ُ عز و جل ، ولَم یُعطِکُموها لِتَکنِزوها؛
در حقیقت خداوند این مال‏هاى زیادى را به شما داده است تا آنها را در جهتى که خداوند عز و جل معلوم کرده است به کار اندازید . آنها را به شما نداده است که بیندوزید .
الفقیه : ۲/۵۷/۱۶۹۳

امام على علیه‏السلام :
أمسِکْ مِن المالِ بقَدرِ ضَرورَتِکَ ، وقَدِّمِ الفَضلَ لِیَومِ حاجَتِکَ؛
از مــال و دارایـى بـه انـدازه ضرورت خود نگه دار و مازاد آن را براى روز نیازمندیت پیش فرست .
منتخب میزان الحکمه : ۵۲۴

امام على علیه‏السلام :
خَیرُ مالِکَ ما أعانَکَ على حاجَتِکَ؛
بـهترین مـال تو ، آن مالى است که براى رفع نیازت به تو کمک کند .
بحار الأنوار : ۷۸ / ۱۲ / ۷۰

امام رضا علیه‏السلام :
خَیرُ مالِ المَرءِ ذَخائِرُ الصَّدَقَةِ؛
بهترین مال‏انسان، اندوخته‏هاى صدقه است .
تنبیه الخواطر : ۲/۱۸۲

امام صادق علیه‏السلام :
لا خَیرَ فیمَن لا یُحِبُّ جَمعَ المالِ مِن حَلالٍ ، یَکُفُّ بهِ وَجهَهُ ویَقضی بهِ دَینَهُ ویَصِلُ بهِ رَحِمَهُ؛
خیرى نیست در کسى که دوست نداشته باشد از راه حلال مال گرد آورد ، تا به وسیله آن آبرویش را نگه دارد و بدهکاریش را بپردازد و صله رحم به جا آورد .
الکافی : ۵ / ۷۲ / ۵

امام على (علیه‏السلام) می فرمایند :
المالُ یُقَوِّی الآمالَ ؛
دارایى ، آرزوها را تقویت مى‏کند .
غرر الحکم : ۵۷۷

امام على (علیه‏السلام) می فرمایند :
المالُ یُفسِدُ المآلَ ، ویُوَسِّعُ الآمالَ ؛
مال ، آینده را تباه مى‏کند و آرزوها را گسترش مى‏دهد .
غرر الحکم : ۱۴۲۷

امام على علیه‏السلام :
إنّ اللّه‏َ سبحانَهُ فَرَضَ فی أموالِ الأغنیاءِ أقواتَ الفُقَراءِ ، فما جاعَ فَقیرٌ إلاّ بما مُتِّعَ بهِ غَنیٌّ ، واللّه‏ُ تعالى سائلُهُم عن ذلکَ؛
خداوند سبحان خوراک تهیدستان را در اموال توانگران قرار داده‏است. پس ، هیچ تهیدستى گرسنه نماند، مگر به سبب این که ثروتمند از حقّ او بهره‏مند شده‏است. و خداى بزرگ در این باره از آنان بازخواست مى‏کند .
نهج البلاغه: حکمت ۳۲۸

امام باقر علیه‏السلام :
إنَّ أهلَ التَّقوى هُمُ الأغنیاءُ ، أغناهُمُ القَلیلُ مِن الدنیا فَمَؤونَتُهُم یَسِیرَةٌ ؛
به راستى کـه پـرهیزگاران، همان تـوانگرانند، اندکى از دنیا آنان را بى‏نیاز کرده و از این‏رو، مخارجشان سبک و اندک است.
تحف العقول: ۲۸۷

امام على علیه‏السلام :
مَن أصبَحَ والآخِرَهُ‏هَمُّهُ استَغنى بغَیرِ مالٍ ، واستَأنَسَ بغَیرِ أهلٍ، وعَزَّ بغَیرِ عَشیرَةٍ؛
هر که روز خود را آغاز کند در حالى که آخرت همّ و غم او باشد، با وجود نادارى، توانگر باشد و با وجود بى‏کسى، تنها نباشد وبدون داشتن ایل و تبار، نیرومند باشد.
أمالی الطوسیّ : ۵۸۰ / ۱۱۹۸

امام صادق علیه‏السلام:
مَن رُزِقَ ثلاثا نالَ ثلاثا وهُو الغِنَى الأکبَرُ: القَناعَةُ بما اُعطِیَ، والیَأسُ مِمّا فی أیدِی الناسِ، وتَرکُ الفُضولِ؛
هـر که سـه چیز روزیـش شود، به سه چیز دست یابد و این بزرگترین توانگرى است: قانع بودن به آنچه عطایش شده‏است، چشم امید برکندن از آنچه مردم دارند و ترک زیادیها (و فزونخواهى).

تحف العقول : ۳۱۸

امام على علیه‏السلام :
الغِنَى الأکبَرُ الیَأسُ عَمّا فی أیدِی الناسِ .
بزرگترین توانگرى چشم نداشتن به آنچه در دست مردم است.
نهج البلاغه : حکمت ۳۴۲

امام على علیه‏السلام :
مَنِ استَغنى باللّه افتَقَرَ الناسُ إلَیهِ ؛
هر که به خدا توانگر شود ، مردم به او نیازمند گردند .
کشف الغمّه : ۳ / ۱۳۷

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم:
خَیرُ الغِنى غِنَى النفسِ ؛
بهترین توانگرى، استغناى نفس است.
أمالی الصدوق : ۳۹۴ / ۱

پیامبر خدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم):
مَن أرادَ أن یَکونَ أغنَى الناسِ فَلْیَکُنْ بما فی یَدِ اللّه أوثَقَ مِنهُ بما فی یَدِ غَیرِهِ؛
هر که مى‏خواهد توانگرترین مردم باشد، بایدبه آنچه در دست خداست اطمینان بیشترى داشته باشد، تا به آنچه در دست جز اوست .
الکافی : ۲ / ۱۳۹ / ۸

امام سجّاد علیه‏السلام :
أظهِرِ الیَأسَ مِن الناسِ ؛ فإنَّ ذلکَ هُو الغِنى؛
چشم امید از مردم برکن؛ زیرا که این همان توانگرى است .
أمالی المفید : ۱۸۳ / ۶

پیامبرخدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم) در جایی دیگر می فرمایند :
ما قَلَّ وکَفى خَیرٌ مِمّا کَثُرَ وألهى؛
روزى اندک و بسنده ، بهتر است از روزى بسیار و بازدارنده (از یاد خدا) .
أمالی الصدوق : ۳۹۵ / ۱

پیامبرخدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم) می فرمایند :
خَیرُ الرِّزقِ ما یَکْفِی؛
بـهترین روزى آن اسـت کـه به قدر کفایت باشد .
بحار الأنوار : ۷۷ / ۱۶۸ / ۴

امام صادق علیه‏السلام :
مَنِ اهتَمَّ لِرِزقِهِ کُتِبَ علَیهِ خَطِیئَةٌ ؛
هر که در غم روزى خود باشد ، برایش یک گناه محسوب شود .
أمالی الطوسیّ : ۳۰۰ / ۵۹۳

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
لا تَهتَمَّ لِرِزقِ غَدٍ فإنّ کُلَّ غَدٍ یَأتِی بِرِزقِهِ؛
غم روزى فردا را مخور ؛ زیرا هر فردایى روزى خود را مى‏آورد .
بحار الأنوار : ۷۷ / ۶۷ / ۶

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
لَو أنَّ ابنَ آدَمَ فَرَّ مِن رِزقِهِ کما یَفِرُّ مِنَ المَوتِ لَأَدرَکَهُ کما یُدرِکُهُ المَوتُ؛
اگر آدمـى همچنان که از مرگ مى‏گریزد از روزى مى‏گریخت ، باز روزى به او مى‏رسید ، همچنان که مرگ به او مى‏رسد .
مکارم الأخلاق : ۲ / ۳۷۷

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
إنّ الرِّزقَ لا یَجُرُّهُ حِرصُ حَریصٍ ولا یَصرِفُهُ کَراهِیَةُ کارِهٍ؛
نه حرص زدن حریص روزى را به طرف او مى‏کشاند و نه ناخوش داشتن کسى از روزى، آن را از او باز مى‏دارد.
بحار الأنوار : ۷۷ / ۶۸ / ۷

امام باقر علیه‏السلام:
لأبی النُّعمانِ: لا تَستَأکِلْ بِنا الناسَ ، فلا یَزیدَکَ اللّه‏ُ بذلکَ إلاّ فَقرا؛
- به ابو نعمان- : ما را وسیله سرکیسه کردن مردم قرار مده ؛ زیرا با این کار ، خداوند بر فقر تو مى‏افزاید .
بحار الأنوار : ۷۸ / ۱۸۴ / ۱۱

امام رضا (علیه السلام) می فرمایند:
إذا کُـنتَ فـی تِجـارَتِکَ وحَضَرَتِ الصّلاةُ فلا یَشغَلْکَ عنها مَتْجَرُکَ ، فإنَّ اللّه‏َوَصفَ قَوما ومدَحَهُم فقالَ : رِجالٌ لا تُلهیهم … وکـانَ هؤلاءِ القَـومُ یَتَّجِـرونَ ، فإذا حَضَرَتِ الصّلاةُ تَرَکوا تِجارَتَهُم وقاموا إلى صَلاتِهِم ، وکانوا أعظَمَ أجْرا مِمَّن لا یَتَّجِرُ فیُصَلّی؛
هرگاه در حال کسب و کار بودى و وقت نماز رسید کسب تو را از نماز باز ندارد؛ زیرا خداوند مردمى را چنین توصیف کرده و ستوده‏است : مردانى که هیچ تجارت … این مردم کاسب بودند امّا چون گاه نماز مى‏رسید دست از کسب و کار مى‏شستند و به نماز بر مى‏خاستند . مزد و پاداش اینان بیش از کسانى بود که کاسبى نمى‏کردند و نماز مى‏خواندند .
بحار الأنوار : ۱۰۳ / ۱۰۰ / ۴۰

امیر المؤمنین علی (علیه‏السلام) می فرمایند :
یا مَعاشرَ السَّماسِرَةِ ، أقِلّوا الأیْمانَ ، فإنّها مَنفَقَةٌ للسِّلْعَـةِ ، مَمْحَقَةٌ للرِّبْحِ؛
اى جماعت دلاّل ! کمتر سوگند خورید که این کار کالا را به فروش مى‏رساند و سود (حقیقى) را مى‏برد .
الکافی : ۵ / ۱۶۲ / ۲

کان علیٌّ علیه‏السلام یَجیء إلى السُّوقِ فیقومُ مَقاما له ، فیقولُ : السّلامُ علیکم أهلَ السُّوقِ ، اتَّقوا اللّه‏َ فی الحَلْفِ ، فإنّ الحَلفَ یُزجی السِّلْعَةَ ویَمْحَقُ البَرَکةَ ، التّاجرُ فاجرٌ إلاّ مَن أخذَ الحقَّ وأعْطاهُ ؛
امام على(علیه‏السلام) به بازار مى‏آمد و در جایگاه خود مى‏ایستادند و مى‏فرمودند : درود بر شما اى بازاریان ، از خدا بترسید و سوگند مخورید ؛ زیرا سوگند خوردن کالا را رونق مى‏دهد و برکت را مى‏برد . تاجر نابکار است مگر آن که به حق بستاند و بدهد .
کنز العمال : ۱۰۰۴۳

پیامبر خدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم) فرمودند:
یا علیُّ ، لا تُماکِسْ فی أربَعةِ أشیاءَ : فی شِراءِ الاُضْحِیّةِ ، والکفَنِ ، والنَّسَمةِ ، والکَرْیِ إلى مَکّةَ ؛
اى على ! در چهار چیز چانه نزن: در خرید قربانى ، کفن ، بَرده و کرایه سفر به مکه .
الخصال : ۲۴۵ / ۱۰۳

امام صادق علیه‏السلام :
أیُّما مسلِمٍ أقالَ مسلِما بَیعَ نَدامَةٍ أقالَهُ اللّه‏ُ عز و جل عَثْرتَهُ یَومَ القیامةِ ؛
هرگاه یکى از دو مسلمان معامله کننده پشیمان شود و تقاضاى فسخ کند و طرف دیگر تقاضاى او را بپذیرد خداوند در روز رستاخیز از لغزشهاى او درگذرد .
وسائل الشّیعه : ۱۲ / ۲۸۷ / ۴

امام صادق علیه‏السلام :
مَن أرادَ التّجارةَ فلْیَتَفقَّهْ فی دِینِهِ لِیَعلمَ بذلکَ ما یَحِلُّ لَهُ مِمّا یَحْرُمُ علَیهِ ، ومَن لَم یَتَفقّهْ فی دِینِهِ ثُمّ اتّجَرَ تَورَّطَ الشُّبُهاتِ؛
هر کس بخواهد تجارت کند باید احکام دین خود را بیاموزد تا حلال را از حرام بازشناسند. کسى که احکام دین خود را نیاموزد و تجارت کند در کام شبهات فرو غلتد .
وسائل الشیعة : ۱۲ / ۲۸۳ / ۴

امام على (علیه‏السلام) می فرمایند:
یا مَعشَر التُّجّارِ ، الفِقْهَ ثُمَّ المَتْجَرَ ، الفِقْهَ ثُمّ المَتْجَرَ ، الفِقْهَ ثُمّ المَتْجَرَ؛
اى جماعت بازرگان ! احکام داد و ستد را بیاموزید سپس تجارت کنید، احکام داد و ستد را بیاموزید سپس تجارت کنید، احکام داد و ستد را بیاموزید سپس تجارت کنید.
الکافی : ۵ / ۱۵۰ / ۱

امام على علیه‏السلام:
التاجر الجبان مَحروم ، والتاجر الجسور مَرزُوق؛
بازرگانِ ترسو از روزى محروم مى‏ماند و بازرگانِ بى‏باک روزى دارد .
منتخب میزان الحکمة : ۹۰

پیامبر خدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ) می فرمایند:
ما أکَلَ أحَدٌ طَعاما قطُّ خَیرا مِن أن یَأکُلَ مِن عَمَلِ یَدِهِ ، وإنّ نَبیَّ اللّه داودَ کانَ یَأکُلُ مِن عَمَلِ یَدِهِ؛
هرگز کسى غذایى بهتر از دسترنج خود، نخورده‏است. پیامبر خدا، داود، از دسترنج خود، مى‏خورد.
کنزالعمّال : ۹۲۲۳

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
إنَّ أطیَبَ الکَسبِ کَسبُ التُّجّارِ الذینَ إذا حَدَّثُوا لم یَکذِبُوا ، وإذا ائتُمِنُوا لم یَخُونُوا ، وإذا وَعَدُوا لم یُخلِفُوا ، وإذا اشتَرَوا لم یَذُمُّوا ، وإذا باعُوا لم یُطرُوا ، وإذا کانَ علَیهِم لم یَمطُلُوا ، وإذا کانَ لَهُم لَم یُعَسِرُوا ؛
هـمانا پاکیزه‏ترین شغل ، شغل بـازرگانانى است که چون سخنى گویند دروغ نگویند و هر گاه امانتى به آنها سپرده شود، خیانت نکنند و هر گاه وعده دهند ، خلف وعده نکنند و وقتى چیزى مى‏خرند، از آن نکوهش نکنند و وقتى چیزى مى‏فروشند، تعریف و تبلیغ نکنند و هر گاه بدهکارند (در پرداخت بدهى خود)، تعلل نورزند و هر گاه طلبکار باشند (براى گرفتن طلب خود)، فشار نیاورند .
کنزالعمّال : (۹۳۴۰ و ۹۳۴۱)

امــام صادق (علیه‏السلام) می فرمایند:
التِّجارةُ تَزیدُ فی العقلِ ؛
تجارت کردن خرد را مى‏افزاید .
الکافی : ۵ / ۱۴۸ / ۲

امام على (علیه‏السلام) می فرمایند:
تَعرَّضوا للتِّجاراتِ ، فإنّ لَکُم فیها غِنىً عمّا فی أیْدی النّاسِ، وإنّ اللّه‏َ عز وجل یُحِبُّ الُمحتَرِفَ الأمینَ؛
به کارهاى تجارى پردازید که بازرگانى شما را از مال دیگران بى‏نیاز مى‏کند . خداوندى عز و جل پیشه‏ور درستکار را دوست دارد .
وسائل الشیعه : ۱۲ / ۴ / ۶

عمّارُ السّاباطیُ :
قلتُ لأبی عبدِ اللّه علیه‏السلام : الرّجُلُ یَتّجِرُ ، فإنْ هُو آجَرَ نَفسَهُ اُعطِیَ ما یُصِیبُ فی تجارتِهِ ، فقالَ : لا یُؤاجِرْ نفسَهُ ، ولکنْ یَسترزِقُ‏اللّه‏َ عز و جل ویَتَّجِرُ ، فإنّهُ إذا آجَرَ نفسَهُ حَظَرَ على نفسِهِ الرِّزْقَ،
عمار ساباطى :
به ابو عبداللّه‏ (امام صادق علیه‏السلام) عرض کردم : انسان مى‏تواند تجارت کند با این حال اگر خودش را اجیر (دیگرى) سازد ، به اندازه‏اى که خودش تجارت کند به او داده مى‏شود . فرمودند : اجیر نشود ، بلکه از خداوند بزرگ روزى طلبد و دست به تجارت زند ؛ زیرا اگر مزدورى کند ، مانع روزى خود شده‏است .
الکافی : ۵ / ۹۰ / ۳ و ص ۲۷۳/۱

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
مَن باعَ واشْتَرى فلْیَجْتَنِبْ خَمسَ خِصالٍ ، وإلاّ فلا یَبیعَنَّ ولا یَشْتَرِیَنَّ : الرِّبا ، والحَلْفَ ، وکِتْمانَ العَیبِ ، والحمدَ إذا باعَ ، والذَّمَّ إذا اشْتَرى؛
کسى که خرید و فروش مى‏کند باید از پنج کار دورى ورزد و گرنه نباید خرید و فروش کند : ربا ، سوگند ، پوشاندن عیب کالا ، تعریف و تبلیغ در موقع فروش و بدگویى از کالا در موقع خرید آن .
بحار الأنوار : ۱۰۳ / ۹۵ / ۱۸

امام صادق علیه‏السلام :
رَدُّ جَوابِ الکتابِ واجِبٌ کَوُجوبِ رَدِّ السلام ؛
جواب دادن به نامه، همچون جواب دادن به سلام ، واجب است.
الکافی : ۲ / ۶۷۰ / ۲

امام صادق (علیه‏السلام) می فرمایند :
لا تَدَعْ بسمِ اللّهالرَّحمنِ الرَّحیمِ وإن کانَ بعدَهُ شِعرٌ؛
بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را فرو مگذار اگر چه قبل از (نوشتن) یک شعر باشد .
الکافی : ۲ / ۶۷۲ / ۱

پیامبر خدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم) می فرمایند :
بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیمِ مِفتاحُ کلِّ کِتابٍ ؛
بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم ، سر آغاز هر نوشته‏اى است .
الدرّ المنثور : ۱ / ۲۷

پیامبر خدا (صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم) می فرمایند:
مَن کَتَبَ عَنِّی عِلما أو حَدیثالم یَزَلْ یُکتَبْ لَهُ الأجرُ ما بَقِیَ ذلکَ العِلمُ والحَدیثُ؛
هر کس دانشى یا حدیثى از من بنویسد تا آن دانش و حدیث باقى است ، برایش اجر نوشته شود .
کنز العمّال : ۲۸۹۵۱

قال رسول الله -صلى الله علیه وآله -:
کل جلوس فى المسجد لغو الا ثلاثة : قراءة مصل ، او ذکرالله اوسائل عن علم ؛
هر نشستى در مسجد لغو است مگر در سه حالت : خواندن قرآن ، گفتن ذکر خدا، سؤ ال(جستوى ) علم .
(میزان الحکمه ، ج ۴، ص ۳۹۳، بحارالانوار، ج ۷۷، ص ۸۸).

قال رسول الله -صلى الله علیه وآله -:
اذا استاءذنت امراءة احدکم الى المسجد فلایمنعها ؛
اگر زنتان اجازه رفتن به مسجد خواست مانع نشوید.
(مستدرک الوسائل ، ج ۳، ص ۴۴۶).

قال الصادق – علیه السلام -:
لیتزین احدکم یوم الجمعة یغتسل و یتطیب و یسرح لحیته و یلبس انظف ثیابه ولیتهیاء للجمعة ولیکن علیه فى ذلک الیوم السکینة و الوقار ؛
باید هر یک از شما در روز جمعه خود را بیاراید (رعایت چهار نوع نظافت
۱ – غسل کند.
۲ – عطر بزند
۳ – ریش و موهاى خود را شانه کند.
۴ – پاکیزه ترین جامه هایش را بپوشد و براى نماز جمعه آماده شود، البته باید آرامش و وقار در رفتار او نمایان باشد.
(فروع کافى ، ج ۳، ص ۴۱۷).

عن ابى جعفر – علیه السلام – قال :
ثلاث درجات : افشاء السلام ، و اطعام الطعام و الصلاة باللیل والناس نیام ؛
از امام باقر (ع ) نقل شده که فرمودند: سه چیز منزلت و مقام را مى افزاید: سلام دادن ، غذا دادن و شب نماز خواندن ، آن زمان که مردم در خوابند.
(بحارالانوار، ج ۸۷، ص ‍ ۱۴۱).

قال الصادق – علیه السلام -:
کل عین باکیة یوم القیامة الا ثلاثة : عین غضت عن محارم الله و عین سهرت فى طاعة الله ، و عین بکت فى جوف اللیل من خشیة الله؛
در قیامت همه چشم ها گریان است مگر سه چشم :
۱ – چشمى که از (دین و نظر به ) آنچه خداوند حرام کره بر هم نهاده شود؛
۲ – چشمى که در شب جهت عبادت بیدار بماند.
۳ – چشمى که در دل شب از خوف خدا بگرید.
(اصول کافى ، ج ۲، ص ۴۸۲).

قال رسول الله -صلى الله علیه وآله -:
افشوا السلام ، وصلوا الارحام ، و اطعموا الطعام ، و صلوا باللیل ، و الناس نیام ، تدخلوا الجنة بسلام؛
(باسلام کرن) سلام را میان مردم شایع کنید صله رحم به جاى آورید اطعام کنید و در شب که همگان درخوابند به نماز برخیزید تا به سلامتى داخل بهشت گردید.
(بحارالانوار، ج ۸۷، ص ۱۵۹).

قال رسول الله -صلى الله علیه وآله -:
خیرکم من اطاب الکلام و اطعم الطعام و صلى باللیل و الناس نیام ؛
بهترین شما کسى است که سخن زیبا بگوید و طعام بدهد و هنگامى که مردم در خوابند نماز شب بخواند. (بحارالانوار، ج ۸۷، ص ۱۴۲).

عن النبى -صلى الله علیه وآله -:
قال : یا على ! خمسة تنور القلب : کثرة قرائة قل هو الله احد و قلة الکلام و مجالسة العلماء والصلاة فى اللیل و المشى ء الى المساجد؛
یا على ! پنج چیز دل را نورانى مى کند: کثرت تلاوت سوره ((قل هو الله احد))،کم گویى ، مجالست با علما، نماز شب و گام برداشتن به سوى مسجد.
(المواعظ العددیه ، ص ‍ ۲۵۸).

عن الصادق – علیه السلام – قال :
ما یمنع احدکم اذا دخل علیه غم من غموم الدنیا ان یتوضاء ثم یدخل المسجد فیرکع رکعتین ، یدعواالله فیهما اما سمعت الله یقول : و استعینوا بالصبر و الصلاة ؛
وقتى در اثر فشار زندگى و حوادث روزگار مشکلاتى براى کسى پیش آمد، وضو بگیرد و به مسجد برود و دو رکعت نماز به جاى آورد، و خدا را بخواند. آیا شنیده اى که خداوند مى فرماید: از شکیبایى و نماز یارى جویید.
(وسائل الشیعه ، ج ۵، ص ۲۶۳).

قال الصادق – علیه السلام – :
ان القلب یحیى و یموت فاذا حى فادبه بالتطوع ، و اذا مات فاقصره على الفرائض؛
همانا، قلب انسان مى میرد و زنده مى شود، پس وقتى که قلب زنده (و با نشاط) است او را به اعمال (نماز) مستحبى وادار کن و زمانی که قلب مرده است ، به واجبات اکتفا کن .
(مستدرک الوسائل ، ج ۱ ص ۱۷۷).

عن الحسن العسکرى – علیه السلام -:
ان القلوب اقبالا و ادبارا فاذا اقبلت فاحملوها على النوافل و اذا ادبرت فاقصروها على الفرائض ؛
به درستى که قلب گاهى آماده وگاهى خسته است ، زمانى که قلب شما آمادگى داشت و با نشاط و سرحال بود، آن را به انجام نوافل وادارید، و زمانى که خسته بود، به واجبات اکتفا کنید.
(مستدرک الوسائل ، ج ۱، ص ۱۷۷).

قال الصادق – علیه السلام -:
حتى یتم له تسع سنین ، فاذا تمت له علم الوضو وضرب علیه وامر بالصلوة و ضرب علیها، فاذا، تعلم ، الوضوء و الصلاة غفرالله لوالدیه ؛
وقتى (فرزندتان ) به سن نه سالگى برسد، پس وقتى که نه سالش تمام شد، وضو را به او یاد بدهید واگر کوتاهى کرد او را ادب کنید، و او را امر به نماز کنید و اگر کوتاهى کرد او را ادب کنید پس زمانیکه فرزند وضو و نماز را یاد گرفتید، خدا پدر و مادرش را مى آمرزد.
(وسائل الشیعه ، ج ۳، ص ۱۳).




برچسب‌ها: احادیث اخلاق ،امام علی ،بانک جامع ،احادیث ،روایات ،معصومین ،منتظر ،کازرون ،
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.