تبلیغات
بانک جامع احادیث و روایات - چهل حدیث "اعجاز بسم الله"
 بانک جامع احادیث و روایات
محرم آمد ... محرم آمد ... محرم آمد ... محرم آمد ... محرم آمد ...
آخرین مطالب
لینک دوستان

  چهل حدیث "اعجاز بسم الله"    
 قرآن كریم

        كَلِمَةُ اللّه‏ِ هِىَ الْعُلْیا؛(۱)

        كلام الهى است كه برترین است.

 

۱

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

اَلتَّسْمیَةُ مِفْتاحُ الْوُضوءِ و مِفْتاحُ كُلِّ شَیءٍ؛(۲)

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، كلید وضو و كلید هر چیزى است.

 

۲

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

لا یُرَدُّ دُعاءٌ أَوَّلُهُ بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛(۳)

دعایى كه با بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم شروع شود، رد نمى‏شود.

 

۳

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَنْ قَرَأَ بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ مُوقِنا سَبَّحَتْ مَعَهُ الْجِبالُ إلاّ أَنـَّهُ لا یَسْمَعُ ذلِكَ مِنها؛(۴)

هر كس با یقین بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت كند، كوه‏ها به همراه او تسبیح مى‏گویند، هر چند او تسبیح آنها را نمى‏شنود.

 

۴

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَن رَفَعَ قِرطاسا مِنَ الأْرضِ مَكتوبا عَلَیهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ إجلالاً لِلّهِ ولاِسْمِهِ عَنْ أن یُداسَّ كانَ عِندَ اللّه‏ِ مِنَ الصِّدِّیقینَ و خُفِّفَ عَن والِدَیهِ و إن كانا مُشرِكَینِ؛(۵)

هر كس كاغذى را كه روى آن بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم نوشته شده است از روى زمین بردارد و این كار براى بزرگداشت خداوند و جلوگیرى از اهانت به نام او باشد، نزد خداوند از صدیقین به‏شمار مى‏رود و از بار گناه پدر و مادرش برداشته خواهد شد، حتى اگر مشرك باشند.

 

۵

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

إذا قالَ الْعَبدُ عِندَ مَنامِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ یَقولُ اللّه‏ُ: مَلائِكَتى! اُكتُبُوا بِالْحَسَناتِ نَفسَهُ إلَى الصَّباحِ؛(۶)

هر گاه بنده‏اى هنگام خوابش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید، خداوند به فرشتگان مى‏گوید: به تعداد نفس‏هایش تا صبح برایش حسنه بنویسید.

 

۶

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

اَلْعَبد... إِنْ قالَ فى أوَّلِّ وُضوئِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ طَهُرَت أعضاؤُهُ كُلُّها مِنَ الذُّنوبِ؛(۷)

اگـر بنـده‏اى... در ابتداى وضویش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید همه اعضایش از گناهان پاك مى‏شود.

 

۷

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

زَیـِّنوا مَوائِدَكُم بِالْبَقْلِ؛ فإِنَّها مَطرَدَةٌ لِلشَّیاطینِ مَعَ التَّسمیَةِ؛(۸)

سفره‏هایتان را با سبزى، زینت دهید ؛ زیرا سبزى با بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، شیطان را طرد مى‏كند.

 

۸

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَنْ قَرَأ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ كَـتَبَ اللّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرفٍ أربَعَةَ آلافٍ حَسَنَةً و مَحا عَنهُ أربَعَةَ آلافِ سَیِّـئَةٍ و رَفَعَ لَهُ أربَعَةَ آلافِ دَرَجَةٍ؛(۹)

هر كس بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت كند خداوند به ازاى هر حرفِ آن چهار هزار حسنه برایش مى‏نویسد و چهار هزار گناه از او پاك مى‏كند و چهار هزار درجه او را بالا مى‏برد.

 

۹

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

أنَّهُ إذا قالَ الْمُعَلِّمُ لِلصَّبىِّ قُل بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَقالَ الصَّبىُّ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ كَـتَبَ اللّه‏ُ بَراءَةً لِلصَّبِىِّ و بَراءَةً لأِبـَوَیهِ و بَراءَةً لِلمُعَلِّمِ؛(۱۰)

وقتى معلم به كودك بگوید: بگو بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم و كودك آن را تكرار كند خداوند براى كودك و پدر و مادرش و معلم، برائت از آتش در نظر خواهد گرفت.

 

۱۰

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَن كَـتَبَ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَجَوَّدَهُ تَعظیما لِلّهِ غَفَرَ اللّهُ لَهُ؛(۱۱)

هر كس بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را براى بزرگداشت خداوند زیبا بنویسد، خداوند او را مى‏بخشد.

 

۱۱

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

عَنِ اللّهِ جَلّ وَ عزَّ أنَّهُ قالَ: كُلُّ أمرٍ ذى بالٍ لَم یُذكَر فیهِ بِسمِ اللّهِ فَهُوَ أَبْتَرُ؛(۱۲)

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله از خداوند عزیز و جلیل نقل كرده است كه فرمود:

هر كار ارزشمندى كه در آن بسم اللّه‏ ذكر نشود ناقص است.

 

۱۲

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَن حَزَنَهُ أَمرٌ تَعاطاهُ فَقالَ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ و هو مُخلِصٌ لِلّهِ بِقَلبِهِ إلَیْهِ لَم یَنفَكَّ مِن إحدَى اثْنَتَینِ إمّا بُلُوغُ حاجَتِهِ فِى الدُّنیا و إمّا یَعدِلُهُ عِندَ رَبِّهِ و یَدَّخِرُ لَدَیهِ و أبقى لِلْمُؤمِنینَ؛(۱۳)

هر كس كارى او را اندوهگین و به خود مشغول كند و او با اخلاص براى خدا بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید و با قلبش به سوى او رو كند، یكى از این دو براى او خواهد بود: یا در دنیا به حاجتش مى‏رسد و یا حاجتش نزد پروردگار بوده و براى او ذخیره مى‏شود و آن براى مؤمنان ماندگارتر است.

 

۱۳

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَن أرادَ أَنْ یُنجِیَهُ اللّه‏ُ مِنَ الزَّبانیَةِ التِّسعَةِ عَشَرَ فَلْیَقرَأْ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَإنَّها تِسعَةَ عَشَرَ حَرفا لِیَجعَلَ اللّهُ كُلَّ حَرفٍ مِنها جُنَّةً مِن واحدٍ مِنهُم؛(۱۴)

هر كس مى‏خواهد خداوند او را از زبانیه (فرشتگان عذاب) نوزده‏گانه برهاند، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت كند زیرا آن نوزده حرف است. تا خداوند هر حرف آن را سپرى در مقابل یكى از آن فرشتگان قرار دهد.

 

۱۴

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

إذا مَرَّ الْمُؤمِنُ عَلَى الصِّراطِ فَیَقولُ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ طَفِئَتْ لَهبُ النِّیرانِ وَ نَقولُ: جُز یا مُؤمِنُ فَإنَّ نورَكَ قَد أطفَأ لَهِبى؛(۱۵)

هنگامى كه مؤمن بر صراط مى‏گذرد، و مى‏گوید: بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم. ناگاه زبانه‏هاى آتش خاموش مى‏شود و مى‏گوید: اى مؤمن عبور كن زیرا نور تو آتش مرا خاموش كرد.

 

۱۵

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

لَو قَرَأتَ بِسمِ اللّهِ تَحفَظُكَ الْمَلائِكَةُ إلَى الْجَنَّةِ و هُوَ شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ؛(۱۶)

اگر بسم اللّه‏ را قرائت كنى، فرشتگان، تا بهشت تو را حفظ مى‏كنند و آن شفاى هر دردى است.

 

۱۶

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

إذا قالَ الْعَبدُ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُه: بَدَأَ عَبدى بِاسْمى و حَقٌّ عَلَىَّ أنْ اُتـَمِّمَ لَهُ اُمُورَهُ و اُبارِكَ لَهُ فى أَحوالِهِ؛(۱۷)

هر گاه بنده‏اى بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید خداوند مى‏فرماید: بنده‏ام كارش را با نام من آغاز كرد، بر من است تا كارش را به پایان برسانم و براى او در كارهایش بركت قرار دهم.

 

۱۷

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

كانَ جِبرئیلُ إذا جاءَنى بِالْوَحىِ أوَّلُ ما یُلقى عَلَىَّ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛(۱۸)

وقتى جبرئیل با وحى به نزدم مى‏آمد، نخستین چیزى كه به من القا مى‏كرد، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بود.

 

۱۸

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَن قَرَأ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ بَنَى اللّهُ لَهُ فِى الْجَنَّةِ سَبعَةَ ألفٍ قَصرٍ مِن یاقوتَةٍ حَمْراءَ؛(۱۹)

هر كس بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت كند خداوند در بهشت هفتاد هزار قصر از یاقوت سرخ براى او بنا كند.

 

۱۹

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ مِفتاحُ كُلِّ كِتابٍ؛(۲۰)

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، كلید هر نوشته‏اى است.

 

۲۰

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

اُمَّتى یَأتونَ یَومَ الْقیامَةِ و هُم یَقولونَ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَتَثقُلُ حَسَناتُهُم فِى الْمیزانِ فَیُقالُ: ألا ما اُراجِحَ مَوازینَ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ: فَـتَقولُ الأْنبیاءُ علیهم‏السلام إنَّ ابْتِداءَ كَلامِهِم ثَلاثَةَ أسماءٍ مِن أسماءِ اللّه‏ِ لَو وُضِعَت فى كَفَّةِ الْمِیزانِ و وُضِعَت سَیِّئاتُ الْخَلقِ فى كَفَّةٍ اُخرى لَرَجَحَتْ حَسَناتُهُم؛(۲۱)

امت من در روز قیامت مى‏آیند در حالى كه بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم مى‏گویند. آنگاه اعمال نیك آنها در ترازوى اعمال، سنگین مى‏شود. گفته مى‏شود: چه چیزى باعث شده كه ترازوى اعمال امّت محمد سنگین شود. پیامبران جواب مى‏دهند: چون سخن ایشان به سه نام از نام‏هاى پروردگار شروع مى‏شود كه اگر در یك كفه ترازو قرار گیرد و گناهان مردم در كفه دیگر گزارده شود، حسنات آنها برترى مى‏یابد.

 

۲۱

امام على علیه‏السلام :

إنَّ الْعَبدَ إذا أرادَ أن یَقرَأَ أو یَعمَلَ عَمَلاً و یَقولُ... بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَإنَّهُ یُبارَكُ لَهُ فیهِ؛(۲۲)

هر بنده‏اى بخواهد چیزى بخواند یا كارى انجام دهد و بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید، در كارش بركت داده مى‏شود.

 

۲۲

امام على علیه‏السلام :

مَنِ اسْتَمَعَ إلى قارى‏ءٍ یَقرَؤُها [بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ] كانَ لَهُ بِقَدرِ ما لِلْقارِئ؛(۲۳)

هر كس به صداى قارى‏اى كه بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت مى‏كند گوش دهد، براى او آن خواهد بود، كه براى قارى است.

 

۲۳

امام على علیه‏السلام :

بِسمِ اللّهِ شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ و عَونٌ لِكُلِّ دَواءٍ؛(۲۴)

بسم اللّه‏، شفاى هر دردى و یارى كننده هر دارویى است.

 

۲۴

امام على علیه‏السلام :

ألا فَمَن قَرَأها (بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ) مُعتَقِدا لِمُوالاةِ مُحَمَّدٍ و آلِهِ الطَّیِّبِینَ مُنقادا لأَِمرِها مُؤمِنا بِظاهِرِهِما و باطِنِهِما أعطاهُ اللّه‏ُ عَزَّوَجلَّ بِكُلِّ حَرفٍ مِنها حَسَنَةً كُلُّ واحِدَةٍ مِنها أفضَلُ مِنَ الدُّنْیا و ما فیها مِن أصنافِ أموالِها و خَیراتِها؛(۲۵)

هر كه بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را با اعتقاد و دوستى محمد و آل پاكش و با تسلیم در برابر دستوراتشان و با ایمان به ظاهر و باطنش بخواند خداوند عزیز و جلیل در مقابل هر حرف آن، چیزى برتر از دنیا و آنچه در آن است، از ثروت و خوبى‏ها را به او مى‏بخشد.

 

۲۵

امام كاظم علیه‏السلام :

سُئِلَ الكاظِمُ علیه‏السلام : و أىُّ آیَةٍ أَعظَمُ فى كِتابِ اللّه‏ِ؟ فَقالَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛(۲۶)

از امام كاظم علیه‏السلام پرسیدند: كدامیك از آیات كتاب خدا برتر و بزرگ‏تر است؟ فرمودند: بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم.

 

۲۶

امام باقر علیه‏السلام :

أوَّلُ كُلِّ كِتابٍ نَزَلَ مِنَ السَّماءِ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ»، فَإِذا قَرَأتَ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ» فَلا تُبالى أن لا تَستَعیذَ، و إذا قَرَأتَ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ» سَتَرَتكَ فیما بَینَ السَّماءِ وَالأَرضِ؛(۲۷)

ابتداى هر كتابى كه از آسمان نازل شده، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم است. هر گاه بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت كردى اشكالى ندارد كه استعاذه نكنى (نگویى كه پناه مى‏برم به خدا) و هر گاه بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را تلاوت كردى، تو را از آنچه میان آسمان و زمین است محفوظ مى‏دارد.

 

۲۷

امام صادق علیه‏السلام :

اِحتَجِز مِنَ النّاسِ كُلِّهِم بـِ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ» و بـِ «قُلْ هُوَ اللّه‏ُ أحَدٌ» اِقرَأها عَن یَمینِكَ و عَن شِمالِكَ و مِن بَینِ یَدَیكَ و مِن خَلفِكَ و مِن فَوقِكَ و مِن تَحتِكَ؛(۲۸)

خود را از تمامى مردم با بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم و قل هو اللّه‏ احد حفظ كن. آن را از سمت راست و چپ و جلو و عقب و بالا و پایین بخوان.

 

۲۸

امام صادق علیه‏السلام :

لا تَدَعْ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ و إن كانَ بَعدَهُ شِعرٌ؛(۲۹)

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را رها مكن حتى اگر بعدش شعر باشد.

 

۲۹

امام صادق علیه‏السلام :

إذا تَوَضَّأَ أحَدُكُم و لَم یُسَمَّ كانَ لِلشَّیطانِ فى وُضوئِهِ شِركٌ و إن أكَلَ أو شَرِبَ أو لَبِسَ و كُلُّ شَى‏ءٍ صَنَعَهُ یَنبَغى أن یُسَمِّى عَلَیهِ فَإن لَم یَفعَل كانَ لِلشَّیطانِ فیهِ شِركٌ؛(۳۰)

هر گاه یكى از شما وضو بگیرد و بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم نگوید. شیطان در آن شریك است و اگر غذا بخورد و آب بنوشد یا لباس بپوشد و هر كارى كه باید نام خدا را بر آن جارى سازد، انجام دهد و چنین نكند، شیطان در آن شریك است.

 

۳۰

امام صادق علیه‏السلام :

بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ اسْمُ اللّه‏ِ الأْكبَرِ أو قالَ الأْعظَمِ؛(۳۱)

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، بزرگ‏ترین ـ فرمود ـ یا با عظمت‏ترین نام خداوند است.

 

۳۱

امام صادق علیه‏السلام :

اَلباءُ بَهاءُ اللّه‏ِ وَ السِّینُ سَناءُ اللّه‏ِ وَ الْمِیمُ مَجدُ اللّه‏ِ و اللّه‏ُ إلهُ كُلِّ شَى‏ءٍ الرَّحمنُ بِجَمیعِ خَلقِهِ وَ الرَّحیمُ بِالْمُؤمنینَ خاصَّةً؛(۳۲)

باء (بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم) بهاء (روشنى) خدا و سین آن سناء (بزرگى) خدا و میم آن مجد (عظمت) خدا، و اللّه‏ معبود همه چیز، رحمن مهربان به همه خلق، رحیم مهربان فقط به مؤمنان است.

 

۳۲

امام صادق علیه‏السلام :

رُبَّما تَرَكَ بَعضُ شیعَتِنا فِى افْتِتاحِ أَمرِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَـیَمْـتَحِنَهُ اللّه‏ُ بِمَكْروهٍ لِیُـنَـبِّهَهُ عَلى شُكرِ اللّه‏ِ وَ الثَّناءَ عَلَیهِ و یَمحَقُ وَ صَمةَ تَقصیرِهِ عِندَ تَركِهِ قَولَ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛(۳۳)

بسا كه یكى از شیعیان ما در آغاز كارى، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم نمى‏گوید و به همین خاطر، خداوند، او را گرفتار چیزى ناخوشایند مى‏سازد تا به شكر و ثناى الهى متوجّه گردد و كوتاهى‏اش را در گفتن بسم اللّه‏، جبران كند.

 

۳۳

امام صادق علیه‏السلام :

اَلْبَسمَلَةُ تیجانُ السُّوَرِ؛(۳۴)

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، تاج سوره‏هاست.

 

۳۴

امام كاظم علیه‏السلام :

ما مِن أحَدٍ دَهَمَهُ أَمرٌ یَغُمُّهُ أَو كَرَبَتْهُ كُربَةً فَرَفَعَ رَأسَهُ إلَى السَّماءِ ثُمَّ قالَ ثَلاثَ مَرّاتٍ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ إلاّ فَرَّجَ اللّه‏ُ كُربَتَهُ و أذهَبَ غَمَّهُ؛(۳۵)

هر كس گرفتار چیزى است كه غمگینش مى‏سازد یا ناخوشایندى كه ناراحتش مى‏كند، اگر سر به آسمان بلند كند و سه بار بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید، بى‏تردید، خداوند، گره از كارش خواهد گشود و غمش را برطرف خواهد كرد.

 

۳۵

امام رضا علیه‏السلام :

إنَّ بِسمِ اللّه‏ِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ أقرَبُ إلَى اسْمِ اللّه‏ِ الأْعظَمِ مِن سَوادِ الْعَینِ إلى بَیاضِها؛(۳۶)

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، به اسم اعظم نزدیك‏تر است از سیاهى چشم به سفیدى‏اش.

 

۳۶

امام رضا علیه‏السلام :

مَعنى قَولِ القائِلِ بِسمِ اللّهِ أَىْ أَسِمُ عَلى نَفسى سِمَةً مِن سِماتِ اللّه‏ِ و هِىَ الْعِبادَةُ؛(۳۷)

معناى گفته كسى كه بسم اللّه‏ مى‏گوید، یعنى نشانى از نشانه‏هاى خداوند را بر خود مى‏گذارم و آن عبادت است.

 

۳۷

امام على علیه‏السلام :

قولوا عِندَ افتِتاحِ كُلِّ أَمرٍ صَغیرٍ أو عَظیمٍ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛ أَىْ أَستَعینُ عَلى هذَا الأَمرِ بِاللّه‏ِ الَّذى لا یَحِقُّ العِبادَةُ لِغَیرِهِ، المُغیثِ إذَ ا استُغیثَ، المُجیبِ إذا دُعىَ، الرَّحمنِ الَّذى یَرحَمُ بِبَسطِ الرِّزقِ عَلَینا، الرَّحیمِ بِنا فى أدیانِنا و دُنیانا و آخِرَتِنا، خَفَّفَ عَلَینَا الدِّینَ و جَعَلَهُ سَهلاً خَفیفا، و هُوَ یَرحَمُنا بِتَمییزِنا مِن أعدائِهِ؛(۳۸)

هنگام آغاز هر كار كوچك و بزرگى بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگویید. یعنى براى این كار، از خدا مدد مى‏جویم. خدایى كه جز او كسى سزاوار پرستش نیست. پناهگاه پناهجو و فریادرس فریاد خواه است. خداوند بخشنده‏اى كه با گسترش روزى بر ما رحم مى‏كند، مهربان به ما، در آیین و دنیا و آخرتمان. دین را بر ما آسان و سبك و سهل گرفت. و به ما رحم مى‏كند با جدا كردن از دشمنانش.

 

۳۸

امام حسن عسكرى علیه‏السلام :

عَلاماتُ المُؤمِنِ خَمسٌ: ... وَ الجَهرُ بـِ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ»؛(۳۹)

نشانه‏هاى مؤمن پنج چیز است: ... و بلند گفتن بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم.

 

۳۹

امام صادق علیه‏السلام :

اِغْلِقُوا أَبوابَ الْمَعصیَةِ بِالإْسْتِعاذَةِ وَ افْتَحُوا أبوابَ الطّاعَةِ بِالتَّسمیَةِ ؛(۴۰)

درهاى گناهان را با استعاذه (پناه بردن به خدا) ببندید و درهاى طاعت را با بسم اللّه‏ گفتن بگشایید.

 

۴۰

معصوم علیه‏السلام :

مِن حَقِّ الْقَلَمِ عَلى مَن أَخَذَهُ إذا كَـتَبَ أَنْ یَبدَأَ بِبِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ ؛(۴۱)

از حقوق قلم بر كسى كه آن را براى نوشتن در دست مى‏گیرد این است كه با بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم آغاز كند.



۱.سوره توبه، آیه ۴۰.

۲.مستدرك الوسائل، ج۱، ص ۳۲۳ .

۳.الدعوات، ص ۵۲ .

۴.الدرالمنثور، ج ۱، ص ۲۶.

۵. تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، ج ۱، ص۳۲.

۶.جامع الأخبار، ص ۴۲ .

۷.تفسیر الإمام العسكرى علیه‏السلام ، ص ۵۲۱ .

۸.مكارم الأخلاق، ص ۱۷۶.

۹.بحارالأنوار، ج ۹۲، ص ۲۵۸.

۱۰.مجمع البیان، ج ۱، ص ۵۰ .

۱۱.بحارالأنوار، ج ۹۲، ص ۳۵ .

۱۲.بحارالأنوار، ج ۷۶، ص ۳۰۵ .

۱۳.التوحید، ص ۲۳۲ .

۱۴.بحارالأنوار، ج ۸۹ ، ص ۲۵۸ .

۱۵.جامع الأخبار، ص ۱۲۰ .

۱۶.فقه الرضا علیه‏السلام ، ص ۳۴۲.

۱۷.عیون أخبار الرضا علیه‏السلام ، ج ۲، ص ۲۶۹ .

۱۸.سنن الدارقطنى، ج ۱، ص ۳۰۴.

۱۹.مدینة المعاجز، ج ۲، ص ۳۶۶ .

۲۰.الجامع الصغیر، ج ۱، ص ۴۸۱ .

۲۱.تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، ج ۱، ص ۳۲.

۲۲.تفسیر الإمام العسكرى علیه‏السلام ، ص ۲۵.

۲۳.عیون أخبار الرضا علیه‏السلام ، ج ۲، ص ۲۷۱ .

۲۴.نزهة الناظر و تنبیه الخاطر، ص ۴۲ .

۲۵.عیون أخبار الرضا علیه‏السلام ، ج ۱، ص ۲۷۰.

۲۶.بحارالأنوار، ج ۸۹ ، ص ۲۳۸.

۲۷.كافى، ج ۳ ، ص ۳۱۳.

۲۸.كافى، ج ۲، ص ۶۲۴ .

۲۹.كافى، ج ۲، ص ۶۷۲ .

۳۰.محاسن، ج ۲، ص ۴۳۳ .

۳۱.بحارالأنوار، ج ۹۰، ص ۲۲۳ .

۳۲.كافى، ج ۱، ص ۱۱۴.

۳۳.التوحید، ص ۲۳۱ .

۳۴.تفسیر القرطبى، ج ۱، ص ۹۲.

۳۵.مكارم الأخلاق، ص ۳۴۷.

۳۶.عیون أخبار الرضا، ج ۱، ص ۸ .

۳۷.التوحید، ص ۲۲۹.

۳۸.التوحید، ص ۲۳۲.

۳۹.تهذیب الأحكام، ج ۶ ، ص ۵۲ ، ح ۳۷.

۴۰.الدعوات، ص ۵۲ .

۴۱.مستدرك الوسائل، ج ۸ ، ص ۴۳۴ .